आर्य चाणक्य

हुंदका

2008-05-08T11:59:00.000+05:30

हुंदका साधा तुझा सांगून गेला!!
माझाच श्वास मज सोडून गेला?

म्हणे तू मज आता प्रेम नाही!!
नेत्रात अश्रू का असा येऊन गेला?

बनलेत आता सगळेच वैरी!!
भाव प्रत्येक मज का दुखवून गेला?

आता कशास मी जगतोच आहे?
अर्थ जीवनातला जरी संपून गेला?

चाणक्य असते रे प्रीत खोटी!!
नीती कधीची काळ हि विसरून गेला!!

वाहतुक चारोळ्या

2008-04-25T14:54:00.000+05:30

वाहतुकीची नाही येथे,
कोणालाच शिस्त,
स्वत:च्या जीवाची आहे मात्र,
दुसर्‍यावर भिस्त

वाट पहाणर,
पण पी एम टीनेच जाणार,
पी एम टीत बसुन,
स्वत:चा जीव वाचवणार

जागा मिळेल तिथुन येथे,
प्रत्येक जण गाडी हाकतो,
नसलेल्या शर्यतीत येथे,
प्रत्येक जण असाच धावतो

पाच मिनिटांच्या घाइसाठी,
उगाचच गाळतात घाम,
प्रत्येकाच्या घाइनेच
होतो येथे ट्रॆफिक जाम

काही नाही ठीक

2008-03-10T15:56:00.000+05:30

लेखाचे शीर्षक वाचून काहीच उलगडा नाही ना झाला? महाविद्यालयात असताना कोणती गाडी घेणार अस म्हटलं की आमचं एक उत्तर असायचं - काही नाही ठीक. अरे हे काही नाही ठीक म्हणजे काय? मग आम्ही सांगायचो, काही नाही ठीक म्हणजे कायनेटिक. :)

भारतीय वाहन बाजारावर एके काळी अधिराज्य गाजवणारा हा उद्योग समूह आणि त्यांची एक गाडी जी फक्त कंपनीच्या नावानेच आजवर ओळखली गेली/जाते, त्या गाडीची थोडी माहिती वाचण्या पूर्वी, या कंपनी बद्दल थोडे फार ...

भारतीय वाहन उद्योगात फिरोदिया कुटुंबीयांचे एक वेगळे स्थान आहे. आजची फोर्स मोटर्स (अभय फिरोदिया) आणि कायनेटिक मोटर कंपनी (अरुण फिरोदिया) या दोन फिरोदिया कुटुंबीयांच्या मालकीच्या कंपन्या आहेत. दुचाकी वाहनांच्या निर्मिती आणि विक्रीच्या उद्देशाने एच. के. फिरोदियांनी कायनेटिक वाहन उद्योगाची स्थापना केली. सर्व प्रथम १९७२ ला कायनेटिक लुनाचे उत्पादन सुरू झाले आणि मोपेड या वाहन क्षेत्रात कायनेटिकने आपले पाय घट्ट रोवले.

मग लुनाचे अनेक प्रकार झाले. लुना टिएफआर (एकाच व्यक्तीकरिता), लुना डबल प्लस, मॅग्नम, सुपर असेच आणि काही प्रकार झाले. खरंतर लुना हा वाहन प्रकार सायकलला पर्याय असा पुढे आला म्हणायला काही हरकत नसावी. एरवी आपोआप चालणारी अन गरज लागल्यास खरोखरच्या सायकल सारखी सुद्धा चालवण्याची सोय या वाहनात होती/आहे. या वाहनाला एकच स्पर्धक होता तो म्हणजे टिव्हीएस ५०. लुना नंतर कायनेटिक सफारी आली. पण कायनेटिक हे नाव जास्त लोकप्रिय झाले म्हणा अथवा त्यांचे जे वाहन फक्त कंपनीच्या नावानेच ओळखले गेले ती म्हणजे कायनेटिक स्कूटर होय. सायकल सदृश गाड्यांना, अवजड अन तोल सांभाळायला अवघड अश्या बजाज, एलएमएलच्या स्कूटर्सना सशक्त पर्याय म्हणजे कायनेटिकची स्कूटर. या गाडीचे आणखीन एक वैशिष्ट्य म्हणजे या गाडीने शहरातल्या स्त्रियांचा आत्मविश्वास वाढवला.

भारतीत वाहन उद्योगात ८० चे दशक म्हणजे बजाजच्या स्कूटरचा सुकाळ होता. काही पैसे भरून, वाट पाहून बजाजांची स्कूटर मिळवणे म्हणजे लोकांना प्रचंड कौतुक होते. या काळातच स्त्रिया सुद्धा आत्मविश्वासाने कार्यालयीन नोकरी करू लागल्या होत्या. पण त्यांचा रोजचा प्रवास म्हणजे स्वतःच्या "ह्यांच्या" स्कूटर वरून, बसने अथवा रिक्षाने. एखादी जास्त स्वावलंबी स्त्री असेल तर लुना. पण स्कूटर म्हणजे परिवाराची गाडी होती. बदका सारखा आकार, सामान ठेवायला थोडी जागा, मोपेड पेक्षा जास्त शक्ती, सोबत गियर्स आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे पती, पत्नी, एक पुढे उभे राहणारे मूल आणि एक आईच्या मांडीवर बसणारे लहान मूल अशा चौकोनी कुटुंबाला वाहून नेण्याची क्षमता ही या स्कूटर्सची ठळक वैशिष्ट्ये होती.

याच काळात भारतीय वाहन उद्योगात जपानी कंपन्यांनी प्रवेश केला. १९८४ साली कायनेटिकने जगप्रसिद्ध होंडा कंपनी बरोबर सामंजस्य स्वीकारले आणि स्कूटरचे उत्पादन सुरू केले. वर लिहिल्या प्रमाणे बजाज- एलएमएलच्या स्कूटरची ठळक वैशिष्ट्ये होतीच. पण त्याच सोबत काही वेळा स्कूटर्सची अशी काही वैशिष्ट्ये होती की जी डोके दुखी ठरायची. त्यातली काही म्हणजे, डाव्या हाताला सगळे गिअर्स आणि क्लच, पाय ठेवायच्या सपाट जागेत मध्येच डोके वर काढणारा मागच्या चाकाचा ब्रेक, एका बाजूला असलेले इंजिन आणि फक्त मधले स्टँड. तसेच बंद पडल्यास चालकाच्या बसण्याच्या जागे जवळ असलेला पेट्रोलचा नियंत्रक आणि चोक यांच्या मदतीने स्कूटर सुरू न झाल्यास, रस्त्यातच स्कूटर तिरकी करणे आणि मग पाय दुखे पर्यंत किक मारणे हा एक मोठा त्रासदायक मुद्दा असायचा. या सर्व त्रासदायक बाबी लक्षात घेऊन आणि खास करून नोकरदार स्त्रिया हा ग्राहकवर्ग डोळ्यासमोर ठेवून कायनेटिक होंडाने आपली स्कूटर बाजारात आणली.

कमी पसारा असलेली, दिसायला सुंदर, काही तरी नवे वाहन असा ठसा उमटवणारी, मुख्य म्हणजे, इंजिन मध्यभागी असल्याने तोल सांभाळायला सोपी, गिअर विरहित, त्यामुळे चालवायला सहज सोपी, बसायला एकसंध आणि मोठी सीट, पेट्रोल नियंत्रकाची - चोकची कटकट नसलेली, वाहनक्षमता स्कूटर इतकीच असलेली, एका बाजूला कलून लावण्याची व्यवस्था असलेली, स्कूटर इतकीच शक्तिशाली अन सुसाट धावणारी आणि मुख्य म्हणजे किक अथवा फक्त एक खटका दाबून सुरू होणारी अशी हि स्कूटर अल्पावधीतच खूप लोकप्रिय झाली. या स्कूटरने, या वाहन प्रकारात, फक्त एक खटका दाबून सुरू होणे, गिअर बॉक्स ऐवजी व्हेरीएटर (गिअर्स टाळण्या करिता), दोन्ही ब्रेक हातात, हि नवीन वैशिष्ट्ये बाजारात आणली. कायनेटिक होंडा डिएक्स आणि झेडएक्स असे दोन प्रकार उपलब्ध होते. ९८ घनसेमी क्षमतेच्या आणि टू स्ट्रोक इंजिन असलेल्या या स्कूटरमध्ये पहिला बदल झाला तो २००१ साली. इंजिनाची क्षमता ११० घनसेमी झाली. पण बाकी सगळे तेच होते. मधल्या काळात १९९८ साली होंडा कंपनीने साथ सोडली. अन स्वतःची भारतात वेगळी चूल मांडायचे मनसुबे सत्यात आणायला सुरुवात केली. मग २००५ साली कायनेटिकने बाह्य स्वरूप तेच ठेवून ११३ घनसेमी क्षमतेचे फोर स्ट्रोक इंजिन वाली हिच स्कूटर ग्राहकांसमोर आणली. पण तोवर उशीर झाला होता. अनेक स्पर्धकांनी आपापल्या अशाच गाड्या, स्कूटरेट बाजारात आणल्या होत्या. खुद्द होंडाने ऍक्टिव्हा आणली जी ग्राहकांना आवडली.

कायनेटिकने स्पर्धा म्हणावी तेवढी योग्य प्रकार हाताळली नाही. मग ती स्कूटरेट प्रकारातली प्राइड असो, कायनी, नोवा अथवा त्यांच्या मोटर सायकल असोत, अथवा स्टेप थ्रु, अथवा आयात केलेल्या इतर कंपन्यांच्या गाड्या. ग्राहकांचा विश्वास संपादन करण्यात कायनेटिक म्हणावी तेवढी यशस्वी ठरली नाही. आज सुद्धा कायनेटिक नव्या गाड्या सादर करत आहे.

बिपाशा बसूला घेऊन केलेल्या जाहिरातीमुळे फ्लाईट नावाची स्कूटरेट थोडी फार विकली जात आहे. पण तीन गिनेज रेकॉर्ड करणार्‍या कायनेटिक होंडाच्या स्कूटरच्या यशाची उंची गाठणे अवघडच दिसते आहे.

अरुण फिरोदियांच्या कन्या, सुलज्जा फिरोदिया-मोटवानी या कंपनीची कमान सांभाळत आहेत. पण पूर्वीचे यश अन आजची स्पर्धा पाहिल्यावर जर त्यांना कोणी विचारलं, कस काय चाललंय सगळं तर त्या नक्कीच म्हणती, फार खास असं, काही नाही ठीक.....

माझाच मी

2008-01-11T14:45:00.000+05:30

गाव माझाच मी सोडणार आहे,
ठाव माझाच मी शोधणार आहे!!

गुंफिला प्रीतीचा गोफ तो जरी,
पाश माझेच मी तोडणार आहे!!

शत्रु नव्हतो कधी ही तुझा मी,
दंड मात्र मीच आज भोगणार आहे!!

मृत्यु नसतो प्रीतीला कदापी,
प्रेत माझेच मी जाळणार आहे!!

घाव घाला रे कुठे ही कोणी ही,
वेदना हा चाणक्य सोसणार आहे!!

वंशज

2007-12-19T12:22:00.000+05:30

हिंदुंच्या नेत्यांना येथे
नाझीचे वंशज मानतात
कॉंग्रेसच्या शासनात मात्र
मुसोलीनीचे वंशज चालतात

ग्रह

2007-11-03T10:06:00.000+05:30

ह्ल्ली मी भांडत नाही,
असा तिचा ग्रह आहे,
खर सांगायचच झालं तर,
माझा तिच्याशी तह आहे.

भारतीय मतदार

2007-10-12T09:22:00.000+05:30

आपल्याकडे ग्रामपंचायती पासून लोकसभे पर्यंत कोणत्याही निवडणुका आल्या कि शब्दांचे खेळ सुरु होतात. मतदाराचा लगेच मतदार राजा होतो. जगभरात थोड्याफार फरकाने सगळीकडे हिच परिस्थिती असावी असे वाटते. (वेगळी असू शकते.) पण आपल्याकडे जरा खासियत असते. भारतीय मतदार जरा हटकेच आहेत हे मात्र खरे.

भारतात निवडणुक कशासाठी होते आणि कोणासाठी होते हा एक मोठा अभ्यासाचा प्रश्नच आहे. मतदान कोणत्या कारणासाठी होते कोण करते हे सगळेच एकदम अभ्यासाचे मुद्दे आहेत. निवडणुका ग्रामपंचायतीच्या असतात, साखर कारखान्यांच्या, दुधसंघांच्या…….. विधानसभेच्या आणि लोकसभेच्या. निवडणुका होतात पण वर्षानुवर्ष त्याच त्याच मुद्यांवर होतात. मतदारांची मानसिकता फारशी बदलेली नाही. खरतर मतदान हा शब्दच कसा आहे ना? मत आपलं असत. ते आपण देणार असतो. खास करून अशा माणसाला जो समाजासाठी काही ना काही कार्य करणार असतो. आपण स्वतः सुद्धा समाजाचा एक अविभाज्य भाग आहोत. त्यामुळे मतदान हा आपला स्वार्थ आहे. आपण मत देतो ते एका मोबदल्यासाठी. मग ते दान कसे?

आपल्याकडे १३ दिवसात सरकार पडले, परत निवडणुका झाल्या. पण सरकार पडायचे कारण काय? कांद्याचा भाव. ठिक आहे. मान्य आहे. पण त्यानंतर आजवर अनेकदा अनेक भाव अतर्क्य वाढले. पण आता सरकारे नाहीत पडत. एक बाजु मान्य करू कि हा राजकारणाचा भाग आहे. पण एकदा कांद्याच्या भावासाठी मतदान करणारा मतदार अणूकराराच्या मुद्यासाठी इतका निराश? अस का व्हावं बर? मुळातच मतदान करणारे मतदार कोण? हाच कळीचा मुद्दा आहे. आपल्याकडे कधीतरीच भरभरुन मतदान होते. जेंव्हा भारतात मतदान ८०% वगैरे होईल त्यावेळी भारतात नक्किच काहितरी जोरदार घडले असणार आहे. कारण एकदम सरळ आहे. सर्वसामान्य, प्रत्येक भारतीय मतदार सर्वात पहिले म्हणजे उजडेचमन असतो. माझ्या एकट्याच्या मताने काय फरक पडणार आहे? शेवटी राजकारण हा घाणेरडा खेळ आहे, आम्हाला त्याचा भाग व्हायचे नाही. आम्ही मतदान करू, पण बोगस मतदान कोण थांबवणार वगैरे वगैरे सगळे मुद्दे मतदान न करण्यासाठी नेहमीच पुढे येतात. मग मतदान होते ते कोणाचे? ज्यांना रोजच्या रोटीचा प्रश्न आहे. ज्यांना कर भरायचाच नाही. ज्यांना कधी स्वतःचे पक्के मोठे घर बांधायचेच नाही. ज्यांना अनधिकृत गोष्टी अधिकृत करुन घ्यायच्या आहेत. हे असे मतदार मग नेटाने मतदान करतात कारण त्यांना समाजाच्या उद्याची चिंता नसते कि त्यांच्या पुढच्या काही वर्षांची.

सरकारे बनतात, पडतात, तुम्ही आम्ही त्यांच्या कायद्याच्या चौकटीत राहुन आयुष्य जगतो, रेशन कार्डावर सामान आणायला आपण जातच नाही. आतातर ते आपल्याला मिळत देखील नाही. मग त्यावर मिळणारे धान्य काय प्रतिचे आहे? हे कशाला पहायला जातोय? पण सरकार मात्र आम आदमीचा नारा देउन नवीन चित्रे रंगवुन घोटाळे करतात. कर आपण भरतो, पण खिसे कर न भरणार्यांचे भरतात. काहिजणांचे निवडणुक उभी होइ पर्यंत तर काहिंचे ऐन निवडणुकीच्या दिवसात. आपण मात्र आहोतच फॉर्म १६ भरायला तत्पर. नाहीतर सरकारचे प्रेमपत्र आहेच कधी ना कधी.

असे कित्येक मुद्दे आहेत जिथे आपण सगळेच भरडले जात असतो. मग मुद्दा कांद्याचा-डाळीच्या भावाचा असो, कि शस्त्रास्त्र खरेदिचा. आपण उदास, पण याचे जे दुरगामी परिणाम घडतात, त्याला जबाबदार कोण? आपणच आहोत. जरा डोळे उघडून बाहेर पहायला हवं. जगात अनेक देशात जागरुक मतदार आहेत. भरलेल्या कराचा मोबदला मिळालाच पाहिजे या भावनेने विचार करुन मतदान करणारे मतदार आहेत. जगात आपला देश एक जबाबदार देश आहे आणि आपल्या सरकारच्या निर्णयाचे जगावर चांगले वाईट परिणाम होणार आहेत याचा विचार करुन मतदान करणारे मतदार आहेत. मग भारतीय मतदार असे का? एवढे उदास, एवढे कमविचारी? कि आम्ही असेच आहोत? आम्हाला सगळंच जे घडत ते मान्य आहे? आम्हाला आमचं आमचं राज्य करायची इच्छा नाही? कि आमच्यावर लादलेलेच राज्य जास्त चांगल असत? छातीठोक पणे सांगायच कि भारतातली लोकशाही हि जगातली सर्वात मोठी आणि प्रगल्भ लोकशाही आहे. मात्र हे सांगताना मतदान करणारे मतदार खरच प्रगल्भ आहेत? भारतात मतदारांनी खरच आपला हक्क म्हणून मतदान केले, जगाची एक महासत्ता म्हणून मतदान केले, आपल्या समाजाच्या आणि परिसराच्या विकासासाठी मतदान केले तर? असे होइल का? भारतीय मतदार खरच सुजाण, अभ्यासू आणि जबाबदार मतदार बनेल काय?

मी असा कसा?

2007-10-04T03:16:00.000+05:30

रोजचा दिवस ढकलतो मी असा कसा?
रोजचा कड्यावरून मला ढकलतो मी असा कसा ?

नित्य नवे स्व्प्न जरी मी पाहतो,
रोज ध्येय माझेच बदलतो मी असा कसा ?

प्रेम खरे जरी मी शोधतो,
रोज प्रेयसी माझीच विसरतो मी असा कसा ?

पदरी आहे जरी निराशा,
रोज आशा माझीच खुलवतो मी असा कसा ?

वाहतात श्रद्धांजली (मला) का?
रोज प्रेत माझेच जाळतो मी असा कसा?

चाणक्य आहे जनता ही भोळी
रोज निती माझीच शिकवतो मी असा कसा?

कधीचच सोडलंय

2007-07-16T09:43:00.000+05:30

आताशा मी चिडणं कधीचच सोडलंय
आताशा मी रडणं कधीचच सोडलंय
आयुष्यात कोणाचं कोणा वाचून कुठे काय अडलंय?
म्हणूनच मी आता माझं मला वाऱ्यावर सोडलंय...

जमलेच नाही

2007-07-02T11:42:00.000+05:30

प्रेम होते करायचे मज जमलेच नाही
काम होते भावनांचे मज जमलेच नाही

प्रितीचा असा अव्यक्त खेळ खेळला
व्यक्त तुजला कराया जमलेच नाही

लिहिल्या किती जरी मी कविता,
जीवनाचे सुर आपुल्या जुळलेच नाही ..

होता नकार कधीचाच ओळखला,
नकाराचे दाम मजला कळलेच नाही

तो असा हवा अन तो हवा तसा ही
समजणे चाणक्य कोणा जमलेच नाही..

युती तुटायला हवी का? - माझे मत

2007-07-01T19:37:00.000+05:30

मराठी संकेतस्थळ उपक्रम येथे झालेल्या "शिवसेना - भाजपा युती तुटायला हवी का?" या चर्चेत लिहिलेला हा प्रतिसाद:

युतीचे राजकारण हे नेहमीच गरजेसाठी होते. मग ते कोणत्याही पक्षांचे असुदेत. शिवसेना - भाजपा युती हि कदाचित अशी एक युती आहे कि ती अनेकदा तुटता तुटता राहिली आहे. महाराष्ट्रातले महत्वाचे ४ राजकिय पक्ष जे म्हणवून घेतात त्यातल्या दोन (शिवसेना आणि राष्ट्रवादी) पक्षांना देशव्यापी पाठिंबा नाही. हे खरतर प्रादेशिक पक्षच म्हणायला हवेत. या दोन्ही पक्षांना सत्तेची चटक जास्त आहे. इतरांना नाही असे नाही. पण हे दोन पक्ष स्वबळावर राष्ट्रीय पातळीवर यश मिळवू शकत नाही. पण स्वतःच्या प्रादेशिक ताकतीने इतर २ राष्ट्रीय पक्षांना जेरीस आणू शकतात आणि तेच ते करत आहेत. आम्हा सामान्य मराठी लोकांना याचे आता काहीच वाटत नाही. सांगकाम्या व्यक्ती जर राष्ट्रपती झाली तर ती मराठी असल्याची लाज मात्र नक्कि वाटेल.

अलिकडचे राजकिय पडसाद पाहिले तर काहीसे असे वाटते,
१. भाजपा: चाचपडणारा राष्ट्रीय पक्ष
२. काँग्रेसः आत्ता सत्ता आहे तो पर्यंत सोनियाचे दिवस जगा. उद्या कोणी पाहिलाय? मग सत्तेसाठी वाट्टेल ते करावी लागले तरी चालेल.
३. शिवसेना: थोडी मराठी अस्मिता, थोडी कात टाकायचा प्रयत्न, स्वतःला वाघ म्हणत कळपासोबतच राहणारे, एका बाजून काँग्रेसचा चेहरा घेण्याचा प्रयत्न करणारे.
४. राष्ट्रवादी: काँग्रेस मधून फुटलेली शिवसेना, यांच्यात सगळे गुण काँग्रेसचेच पण आवेश आणि प्रादेशिकता शिवसेनेची. स्वतःला शिवसेना वाटून घ्यायला लाज वाटते. यांना काँग्रेसचे, सोनियाचे दिवस पाहवत नाहित. शरद पवार जीवंत असे पर्यंत यांचा पक्ष म्हणून प्रभाव. नंतर काँग्रेसमध्ये विलीन होतील. जर पवारांना पंतप्रधान होण्याची खात्री दिली तर इतिहासा नुसार पवार लगेचच काँग्रेसमध्ये विलीन होतील.
५. मनसे: गरजेल तो बरसेल काय? स्वतःला स्वाभिमानी म्हणवत पुण्यात मात्र कलमाडींच्या मांडीवर बसण्याचा प्रयत्न केला. तो फसला. महाराष्ट्र नवनिर्माणाच्या घोषणा दिल्या खर्‍या पण एका गल्लीचे नवनिर्माण केले असले तर शप्पथ. नावात सेना पण एकूण राजकिय धर्म काँग्रेसचाच वाटतो.

एकुण काय? कोणा एकामध्ये ताकत नाही. युती तुटली काय आणि नाही तुटली काय? स्वबळावर लढायची आणि जिंकायची ताकत कोणाच्यातच नाही.

क्षणभर हे मानु कि शिवसेनेने मराठी म्हणून प्रतिभा पाटील-शेखावत यांना पाठिंबा दिला आहे. कलामांना विरोध करताना सेनेने सांगितलेले कारण म्हणजे त्यांनी अफजलच्या फाशीसाठी केलेला विलंब वा निर्णय न घेणे यासाठी ते हिंदुत्वाचे कार्ड वापरत आहेत आणि आत्ता मराठीपणाचे. पण प्रतिभा पाटील-शेखावत जर राष्ट्रपतीपदावर विराजमान झाल्या तर त्यांनी अफजलला फाशी देण्याची हमी शिवसेनेला दिली आहे का एक मराठी पक्ष पाठिंबा देतो आहे म्हणून? हिंतुत्व आणि मराठी बाणा यामध्ये शिवसेना गोंधळलेली आहे. इकडे स्वतःला धर्मनिरपेक्ष म्हणवून घेणार्‍या या यु. पी. ए. ला शिवसेनेचा पाठिंबा कसा चालतो? तेंव्हा गप्प का? आणि तेंव्हा कुठे जाते शिवसेनेचे हिंदुत्व?

सत्तेच्या मोहापायी भारतात काहिहि होउ शकते यावर आमचा गाढ विश्वास आहे. त्यामुळे युती टिकावी का टिकु नये यावर भाष्य करणे हे हास्यास्पद आहे.

माझ्यामते आपण द्विपक्षीय राजकारण्याच्या दिशेने चाललो आहोत. त्याची हि कुठे तरी सुरूवात आहे. बराच काळ जाइल. पण द्विपक्षीय लोकशाही भारतीय स्वीकारतील. मग कसली युती अन कसल काय? आजच्या या अवस्थेला भारतीयच जबाबदार आहेत आणि भारतीय स्वतःच त्यावर तोडगा काढतील.

उद्या कम्युनिस्टांचे स्टंट वाढल्यास काँग्रेस - भाजपा युती होईल. भारताला राजकिय स्थैर्य मिळाण्यासाठी ती एक गरज बनणार आहे हे आमचे भाकित आहे.

खोटारडा

2007-06-23T17:19:00.000+05:30

खोटाच होता श्वास त्याचा,
खोटीच होती स्पंदने,
खोटाच होता भाव त्याचा,
ख़ोटीच होती बंधने.

अनय

2007-06-18T10:49:00.000+05:30

अनय, हे नाव काहिंना माहित असेल तर काहिंना अजिबातच माहित नसेल. मला सुद्धा फार काही माहित नाही. मला एवढच माहित आहे कि अनय हा राधेचा पती. आता राधा कोण? असे मात्र फार कमी लोक विचारतील. पण राधा अनय बद्दल बोलतानाच "राधा कोण?" या प्रश्नाचे जे उत्तर मिळते तेच अनेक प्रश्न पुन्हा उभे करून जाते. तर, परत तो प्रश्न आलाच. राधा कोण? राधा हि कृष्णाची राधा. आता जिथे आपण अनयला राधाचा पती म्हणतो तिथेच राधा कृष्णाची म्हणतो? याला काय म्हणावे? प्रेमाची नाती? नात्यांची चेष्टा की प्रेमाची चेष्टा? नक्कि काय?

अनयचं नाव आलं की माझ्या मनात हे असे प्रश्न येतात आणि ते नेहमीच अनुत्तरीत राहतात. आजुबाजूला पाहिलं तर मला अनेक अनय दिसतात. एक काळ होता जेंव्हा प्रेमविवाह म्हणजे एक धाडस असायचं. आता आजच्या जगात प्रत्येकजण प्रेम करतो. कदाचित काहिजण अव्यक्त, काहि जण यशस्वी आणि काहिजण अयशस्वी तर काहि जण लग्ना नंतर आपल्या पती/पत्नीवर. जे पती पत्नी एकमेकांवर लग्नानंतर प्रेम करतात, प्रत्येक प्रसंगात एकमेकांना साथ देतात ते खरच नशीबंवान. पण जे अनय आहेत त्यांच काय? आता त्यांच्या पत्नीच पहिल प्रेम त्यांच्यावर नसेल तर त्यांचा काय दोष? कदाचित त्या राधांचं पहिल प्रेम कोणा व्यक्तिवर असेल, त्यांच्या स्वप्नावर असेल वा त्यांन्या स्वप्नांच्या गावी नेणार्‍या त्यांच्या स्वप्नातल्या जोडीदारावर असेल. खरा जोडीदार त्यांना ते कधीच देउ शकणार नाही जे त्यांना हवं होत. त्या अनयशी लग्न करतात. पण त्याला आपला प्रियकर नाही बनवू शकत. तो असतो फक्त एक पती. त्यांच्यावर प्रेम करणारा. पण आपण एक स्वीकृत पती आहोत, निवडक नाही या दुय्यम भावनेन जगणारा.

राधेच लग्न अनयशी झालं खरं. समाज मात्र म्हणताना राधा-शाम म्हणतो. आज सुद्धा अनेक राधा आपला शाम आठवत राहतात आणि अनयशी नातं जोडतात. पण या अनयला मात्र राधा आपल्यावर प्रेम करते हे समजावचं लागत कारण समाजाला या नात्यांमध्ये त्या अनयची राधा दिसत नाही की सत्यातल्या राधेचा शाम मान्य होत नाही. जे काही खर आहे ते त्या अनयला माहित आणि आजच्या अनयला माहित. आज सुद्धा अनय मात्र तोच आहे. दुय्यम, एक राधा स्वीकृत, समाज स्वीकृत, राधेचा पती.....

तळमळ

2007-06-17T11:24:00.000+05:30

भंगले ते स्वप्न माझे, तू असा हसलास का रे?
रातराणीच्या फुलाला तू असा चुरलास का रे?

मीच होते प्रेमवेडी, तू असा भिनलास का रे?
राखरांगोळी करूनी तू असा उरलास का रे?

खेळ होता तो घडीचा, तू असा शिणलास का रे?
डाव माझा मांडुनीया तू असा उठलास का रे?

वाट थोडी पाहुनिया, तू असा विटलास का रे?
बेगडी फुलपाखरांना, तू असा भुललास का रे?

याद चाणक्या कुणाची? तू अशी पुसलास का रे?
तोडुनिया बंध सारे, तू असा झुरलास का रे?

हे ही ते ही

2007-06-06T10:18:00.000+05:30

हे ही गेले ते ही गेले,
मजसाठी जे माझे होते,
ते सर्वकाही गेले...

भुतकाळ सुखाचा,
वर्तमान चुकीचा,
भविष्य तो कुणाचा?
ते स्वप्न सुखांचे,
ते सर्वकाही गेले...

का गुंतलो मी?
का भांडलो मी?
का भंगलो मी?
जे माझे होते म्हणुन होते,
ते सर्वकाही गेले...

हे ही गेले ते ही गेले,
स्वप्नात पाय होते,
सत्यात शुन्य होते,
ते सत्य गेले,
ते स्वप्न गेले

जे जे म्हणेन मी माझे,
ते सर्वकाही गेले.....

मंदिर

2007-06-02T20:08:00.000+05:30

बांधले मंदिर त्यांनी, मीच त्यांचा देव नाही!!
मंदिरी या भावनांना आज काही भाव नाही!!

आरत्या ओवाळल्या जरी अन किरीट घातले!!
दैवताच्या मानसाचा माणसांना ठाव नाही!!

घेतले मम नाम किती, अन डाव तुम्ही मांडले!!
भावनांना आज माझ्या या सम असा हा घाव नाही!!

जिंकला तो धर्मराज अन तुम्हा कौतुक असे!!
आजही आत्म्यास त्याच्या, स्वर्गी त्या शिरकाव नाही!!

देवतांच्या कल्पनेचा आज कोणा ठाव नाही!!
तो म्हणे चाणक्य वेड्या भावनेला गाव नाही!!

तू नाहीस येत

2007-06-01T12:28:00.000+05:30

एकही क्षण नाही, की तुझी आठवण नाही येत
प्रतीक्षेचा काळ लोटला, तू नाहीस येत,

श्वास घेतला मी, पण त्यात जीव नाही येत,
आठवणींचा पुर ही आटला, पण तू नाहीस येत

आठवणीच त्या, त्या काही ठरवून नाही येत,
वाईटा सोबत चांगल्याही आल्या, पण तू नाहीस येत

रोज मी चंद्र पाहतो, तो ही एक दिवस नाही येत,
रोज तो मला चिडवतो, पण तू नाहीस येत

वाट पाहू किती मी?, आता श्वास नाही मी घेत,
प्रत्येक श्वासात आठवण तुझी, पण तू नाहीस येत

अरे, चाणक्या, प्रेम असं मोजता नाही येत,
झुरलास किती ही जरी, तरी ही ती नाही येत

कोणीतरी

2007-05-29T09:52:00.000+05:30

कोणीतरी म्हणालं आहे, इतरांसाठी थोडं जगून पाहावं!
स्वतः हसता हसता, दुसऱ्यासाठी थोडं रडून पाहावं!!

स्वतः जगताना, थोडंसं इतरांच्यात डोकावून पाहावं!
आपल्या दुःखात डोकावून, थोडंसं सुख त्यात पाहावं!!

कुठेतरी जायचं असताना, थोडं वाट चुकून पाहावं!
चुकलेल्या वाटेवरून, आपल्या दिशेला थोडं वळून पाहावं!!

कधीतरी वाटतं, कोणीतरी आपल्याला आपलंसं म्हणावं!
स्वतःला विसरून कोणामध्येतरी, एकदा तरी असच जगावं!!

कधीतरी स्वतः होऊन कोणासाठी तरी जगावं!
जगण्यातला आनंद थोडं तरी वाटून पाहावं!!

कोणीतरी म्हणालं आहे, थोडं असं ही जगून पाहावं!
जगता जगता थोडंसं का होईना मरून ही पाहावं!!

उदास

2007-05-28T16:56:00.000+05:30

गेला आजचा दिवस,
करून मला उदास,
फक्त तुझाच सहवास,
हवा मला !!

गेला आजचा दिवस,
करून मला उदास,
फक्त तुझाच श्वास,
जगवे मला!!

गेला आजचा दिवस,
करून मला उदास,
फक्त तुझाच ध्यास,
ओढतो मला!!

गेला आजचा दिवस,
करून मला उदास,
वेडा हा चाणक्य,
स्मरतो तुला!!

जन पळभर

2007-05-19T11:44:00.000+05:30

जन पळ भर म्हणतील हाय हाय!
मी जाता राहील कार्य काय?

किती सरळ, सोपी परंतु मनाला भिडणारी आणि आयुष्याचे सत्य सांगणारी ही कविता आहे ना? शाळेत जेव्हा शिकलो तेव्हा तर धड कळली सुद्धा नव्हती. फक्त कवितेच्या चालीमुळे लक्षात राहिली होती. पण म्हणतात ना एखादी गोष्ट मनात घर करून राहते. थोडी फार तशीच ही कविता मनातच घर करून राहिली आहे. मला नेहमीच हा प्रश्न पडत आला आहे की जेव्हा आयुष्य म्हणजे काय? हे सुद्धा माहीत झालेलं नसतं तेव्हा या असल्या कविता शिकवल्याच का? शाळेत मराठीचा अभ्यास न आवडण्याचे हे तर एक कारण नसेल? असो, सांगायचा मुद्दा हा की मृत्यूची आणि माझी ओळख या कवितेने झाली म्हणायला काही हरकत नाही. एखादी गोष्ट उदाहरणा शिवाय समजणे कठिणच तसे, मग आता मृत्यू म्हणजे काय हे कसे समजणार? अन याच उत्तर लहानपणी लहान मुलाला कोण देणार? पण यामुळे प्रश्न मनात तसाच राहून गेला.

जेव्हा होते ते आजोबा वारले तेव्हा काही जास्त जाणवलं नाही अन वय पण तसं लहानच होत. पण झालेला सगळा प्रकार पाहून चक्रावायला झालं होतं. कधी न पाहिलेली माणसं पाहिली होती. त्यामुळे गूढ जास्तच वाढलं होतं. या सुमारास मी मावशीकडे जायचे शिकवणीला. मावसं भाऊ तर फारच लहान होता. त्याला सुद्धा एक आजोबा होते. ते आजारी, एकाकी असायचे. पलंगावरून फक्त जेवण अन अशाच गरजेच्या वेळेला उठायचे. तेही आजींच्या सोबतीने. त्या आजी मात्र मला का कोणास ठाऊक मला माझ्या आजी वाटायच्या. अन त्यामुळे नकळत ते आजोबा मला माझे वाटत होते. मी त्यांच्याशी कधीच बोललो नाही. त्यांना कधीच आजींशिवाय कोणाशी बोलताना मी पाहिलं नव्हत. फक्त ऐकला होत की ते संस्कृतचे हाडाचे शिक्षक होते. आजोबा फारच थकलेले होते. त्यांचा सकाळचा दिनक्रम न्याहाळणे हे मला नित्याचे झाले होते. अभ्यास इयत्ता वाढत गेल्या, अर्धी चड्डी जाऊन पॅन्ट आली होती अन मिसरूड सुद्धा फुटली होती मला. सभोवतालचे वातावरण फारच न्यारे होते. पौगंडावस्था म्हणतात ना ते. मन बेभान असायचं. एक दिवस ते आजोबा गेल्याचे कळलं. मनात एक वेगळाच गोंधळ उडाला. काय करावं सुचेना. सगळे मावशीकडे गेले तसा मी पण गेलो. मृत पार्थिवावर करायचे सोपस्कार करणं सुरू होत. जे शव आहे ते आजोबांच आहे ते पटत नव्हत. उद्या सकाळी आजोबा आपल्याला दिसणार नाहीत या विचारानं कसकसं झालं. नकळत माझा खांदा यावेळी वापरला गेला. नदी घाटी शवाने पेट घेतला. नदीकाठचा शांत परिसर, लोकांची कुजबूज आणि ते पेटलेले शव पाहून नकळत मनात आलं.

गंगेच्या घाटावर एक प्रेत जळताना मी पाहिलं होतं
खरंच उद्या माझं सुद्धा प्रेत असंच जळणार होतं.

मी त्या घाटावरच माझ्या मृत्यूला स्वीकारलं होत. आता खरंच काही वाटत नाही. अनेकांना मृत्यूच्या विचारांनी घाबरायला होतं. कदाचित त्या जळणार्‍या प्रेताने मला सत्य समजावलं होतं. मृत्यू इतकं चांगलं काही असू शकत? हां!!! आता मृत्यू येतो कसा? किती शरीराला किती त्रास देतो. मरणार्‍यांच्या नातलगांना किती त्रास होतो हाच काय तो फरक. कधी कधी अंथरुणाला खिळलेला माणूस अन त्याची माणसं मनात म्हणतात हा सुटला तर बरं होईल, त्याची सुद्धा सुटका होईल अन आमची पण. मरण अनेक प्रश्न सोडवत काही उभे करतं. जे स्वयंसिद्ध आहेत त्याचं कुठं काय अडणार आहे कोणी गेल्याने. शेवटी काय? मला काय आणि किती फरक पडतो हाच प्रत्येकाचा प्रश्न असतो. तो मग मनात असो वा जनात.

मला मात्र आता मृत्युचं आकर्षण वाटायला लागलंय. हा हा.. घाबरू नका. मी आत्महत्या नाही करणार. मला मृत्यूमध्ये एक आनंद दिसतोय. एक पूर्णत्व. कदाचित कोणाला तरी मी नसल्याच दु:ख वाटेल. पण खरंच त्याचं काही अडणार आहे माझ्या शिवाय? मला विचाराल तर नाही अडणार. म्हणूनच मी तयार आहे जेव्हा येईल त्यावेळी माझ्या मृत्यूला स्वीकारायला... खरं आहे. त्या कवितेचा अर्थ शाळेत नाही कळला. पण आज मला पटला आणि आवडला....

जन पळ भर म्हणतील हाय हाय!
मी जाता राहील कार्य काय?